حــرفــــــــــــــ هایی با طعم تلخــــــــــــــ

مبهـوت یڪـ شـِڪـست ، مغلوب یڪـ اتِفاق خـُرده هایـَش را باد دارد میبـَرد و او فقـط خاطراتـَش را مُحڪـم بَغل گـِرفته بیـا آخرین شاهڪـارت را بیبین مـُجسمـﮧ اے ساخـتـﮧ اے بـﮧ نـامـ ِ مـَـــــــ ن ...!

ﻋﺎﺩﺕ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻡ ﺑﻪ ﺍﯾـﻨﮑﻪ ﻫــﻤــﯿــﺸﻪ

ﺩﺭ ﺑﺤﺮﺍﻥ ﻫــﺎﯼ ﺯﻧﺪﮔــﯽ ﺍﻡ،ﺧــﻮﺩﻡ ﻫﻮﺍﯼ ﺧــﻮﺩﻡ ﺭﺍ

ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ …

ﺩﺭ ﺷـــﺐ ﻫﺎﯼ ﺑﯿﺨــﻮﺍﺑﯽ،ﺧــﻮﺩﻡ ﺑﺮﺍﯼ ﺧــﻮﺩﻡ ﻻﻻﯾﯽ

ﺑﺨــﻮﺍﻧﻢ …
ﻭﻗﺘﯽ ﺑﻐﺾ ﻣﯿــﮑﻨﻢ،ﺧﻮﺩﻡ،ﺧــﻮﺩﻡ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻏــﻮﺵ

ﺑﮕــﯿﺮﻡ ﻭ ﺩﻟــﺪﺍﺭﯼ ﺑﺪﻫــﻢ …

ﻣــﯿــﺒــﯿﻨــــــــــــــﯽ؟ !…

ﺗــﻨﻬـﺎﯾﯽ،ﺑﺎ ﻫـﻤــﻪ ﯼ ﺩﺭﺩﯼ ﮐـﻪ ﺩﺍﺭﺩ،ﻣـﺮﺍ ”ﻣــﺮﺩ ”

ﺑﺎﺭ

ﺁﻭﺭﺩﻩ …

ﺁﻧـﻘﺪﺭ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﻤـﻪ ﯼ “ ﺯﻧـﺎﻧﮕﯽ ﺍﻡ ” ،


“ﻣـﺮﺩﺍﻧﻪ ” ﺑﻪ ﺧــﻮﺩﻡ ﺗﮑﯿﻪ ﻣﯿــــــﮑنم


نوشته شده در سه‌شنبه 13 اسفند 1392ساعت 14:29 توسط cafegham72| ارسال نظر(0) |



قالب جدید وبلاگ پیچك دات نت


💬 نظرات کاربران
💬ثبت نام کاربران
💬ورود کاربران