یـــادش به خیـــر !

چــه شبهــا کـه از تــرس آویــزان شـدن از یـک تـار موی شعلـه ور در جهنـم ،

خــواب بر کودکیهـایمـان حـرام شـد !

مــا نسـل ترسیــم !

زاده ی ترسیــــم !

هــم خـواب ترسیـم !

تــرس …تعریــف تمام انچــه بود کـه از زن بـودنمــان میدانستیـم!

و آتــش …پـاسخ تمـام سوالهـایی کـه جـرات نکردیـم بپرسیـم!

چقـــــــــــــــــدر آرزو داشتیم پسر باشیــم تا ما هم با دوچرخه به مدرســه برویــم

تــا ما هم کلاه سرمــان کنیــم !

تــا حــق داشتــه باشیــم بخنــدیــم با صدای بلنــد !

بــدویم و بــازی کنیم بی آنکــه مانتوی بلندمــان در دست و پــایمــان بپیچد

و زمیــن بخوریــم تـــا حق داشتــه باشیــم کفــش سفیــد بپوشیــم !

لبــاس های رنگــی بــه تــن کنیــم !

تــا حق داشتــه باشیــم کودکــی کنیم !

مــا بــزرگ شدیـــم !

خیلــی زود بـــزرگ شدیــم !

زودتــر از آنکــه وقـتش بــاشـد !
سرهـــای زنانگیمان زیــر سنگینــی چادر هــا خــم شــد !

و برجستگــی هـامــان در قــوز پشتمــان پنهــان !

تـــرس ، گنـــاه ، آتـــش ، ابــلیس !

چقــدر زن بــودن پرمعنــا بــود بــرایمــان !

هر چــه زنانگــی ما زشت تـــر ، مردانگــی مردهــا جــذاب تــر!

زن معنـــای نباید هــا و نا ممکــن هــا و نا هنجــارهــا!

و مـرد معنــای باید هـا و ممکــن هــا و هنجــار هــا!

مــا دختــران زنــانگــی هــای ممنوعه ایــم !

مــا وزن حجــاب را خــوب میفهمیــم !

مــا کف زدن هــای دو انگشتــی را خـوب یـادمـان هست !

و جشــن تکلیفهــایی که همیشــه روی دوشمــان سنگینی میکــرد!

مــا بـــاختیــم ...

روزهـــای عشقبــازیمان را باختیــم !

طــراوت جوانــی مان را باختیــم !

مــا نســل زنــان خستــه ایم !

خستــه از تکلیفهــایی کـه روی دوشمــان سنگینـی می کنـد !

خستــه از محــارمی کـه هـرگـز محــرم رازهـای دلمـان نشـدنـد !

خستــه از تـرس هایی کـه بـا مــا زاده شــدنــد !
در مــا ریشــه دوانــدنــد !

در بــاورهایمــان جوانــه زدنــد !

و آنقدر شــاخ و بــرگ گرفتند کـه سایــه شان تمام زنانگــی مــان را پوشــاند